Mgły nad Hoff cz. 2 [FG/WD/WL]

Najważniejsze wydarzenia:

Poranek w Pagorze rozpoczął się od zbiórki u starosty Modgera^, gdzie drużyna zdecydowała się na działania prewencyjne: sprawdzenie zdrowia mieszkańców, badanie sprzętu rybackiego oraz dokończenie sekcji zwłok, przedkładając bezpieczeństwo mieszkańców wioski nad bezpośrednie wyjście we mgłę w poszukiwaniu kolejnych śladów obecności potwora.
Próba otwarcia drwalni zakończyła się atakiem Rogepa^, który przemieniony w ożywieńca zaatakował Starostę. Zmusiło to drużynę do desperackiej walki w ciasnej przestrzeni i do szybkiej ewakuacji Modgera oraz jego córki^.
Zainicjowana jednocześnie wyprawa do chaty Bornickich^ przyniosła przełom: dekokt Nimfadory usunął czarne drobinki z organizmu młodej dziewczyny, co potwierdziło, że żywi mogą wyzdrowieć, a infekcja w martwych ciałach inicjuje mutację.
Po powrocie do domostwa Starosty, drużyna stoczyła zacięty bój z Rogepem oraz wybudzonym przypadkowo Yargo^, który zaatakował z drwalni; starcie zakończyło się dopiero po dekapitacji obu nieumarłych. Dla walczących szybko okazało się oczywiste, że ugryzienie i zainfekowanie przez któregokolwiek z nieumarłych może być opłakane w skutkach i sami mogą wtedy ulec przemianie. Wnioski wyciągnięte z ran Yargo, które na jego ciele musiał zostawić przemieniony już Rogep, potwierdziły teorię, że mutacja może nastąpić od samego tylko ugryzienia.
Dzięki skoordynowanej akcji Nimfadory, Driselli oraz Nadjarath udało się odpędzić gapiów i uchronić mieszkańców przed bezpośrednim zagrożeniem ze strony ożywieńców.
W kulminacyjnym momencie wioskę otoczyła imperialna kawaleria pod dowództwem bezimiennego Kapitana^ oraz Lombarda Vanacoura^, który przejął kontrolę nad śledztwem, ogłosił kwarantannę i nakazał najemnikom natychmiastowe opuszczenie Pagory, w oparciu o niezaprzeczalnie oryginalny i prawomocny książęcy rozkaz.

Następstwa:

Działania wojska, oparte na rozkazach z datą wcześniejszą niż poranny atak, ujawniły, że imperialny aparat władzy mógł dysponować wiedzą o zagrożeniu na długo przed eskalacją wydarzeń w wiosce.
Choć drużynie odebrano prawo do oficjalnego rozwiązania zagadki „Potwora znad rzeki Hoff”, zdołali oni ustalić krytyczne zależności między czarnym pyłem, śmiercią a procesem ożywiania, co stanowi fundament pod dalsze śledztwo.
Najemnicy, wykazując się lojalnością wobec Pagorzan, przemycili Staroście recepturę na lek, maskując ją jako transakcję kupiecką, co daje wiosce większe szanse na przetrwanie kwarantanny lub jakichkolwiek wydarzeń, które w bliskiej przyszłości mogłyby wymknąć się spod kontroli wojskowych. Identyczną recepturę, zupełnie bezpośrednio, wręczono Lombardowi Vanacour, ale trudno było przewidzieć jakie podejmie w związku z tym kroki.
Pagora została odcięta od świata zewnętrznego kordonem wojska. Rozpoczęła się kwarantanna, która miała jedynie pogłębić lokalny kryzys z zaopatrzeniem Hoffstad w ryby. Teraz bowiem ubyło nie tylko najlepszego łowiska, ale także rąk do pracy na innych łowiskach.
Wszyscy członkowie drużyny zyskali lokalny rozgłos i mieli być w przyszłości rozpoznawalni przez mieszkańców zamiejskich przyległości Hoffstad. Przypadkowi mieszkańcy Pagory, którzy byli jedynie świadkami całej wizyty, najbardziej zapamiętali Nadjarath, bo dla wielu był to pierwszy i ostatni raz, kiedy widzieli przedstawicielkę Haressdrenów.
Rybacy, którzy w trakcie rozpoczęcia się kwarantanny, znajdowali się poza wioską, mogli niebawem stać się posłańcami nowin z Pagory.
Wszyscy członkowie drużyny trafili również do notatek Lombarda Vanacoura, który miał zamiar śledzić ich przyszłe losy w tej części Imperium, gdyby postanowili ponownie tutaj zagościć, a szczególnie jeśli by postanowili wrócić tutaj niespodziewanie szybko.

Historie postaci:

Finn: W trakcie porannej narady Finn zachował wojskowy pragmatyzm, deklarując pomoc w utrzymaniu porządku i asystowanie reszcie grupy. To on poprowadził oddział do chaty Bornickich, gdzie wraz z Nimfadorą i Gaelem wydedukował naturę czarnych drobinek jako pasożytniczego katalizatora. W starciu z Yargo wykazał się niesamowitym opanowaniem, unikając szczęk potwora i wyprowadzając precyzyjne cięcia w szyję. To on jako pierwszy dostrzegł wczorajszą datę na rozkazie Vanacoura, co udowodniło drużynie, że zbrojna interwencja Imperium nie była przypadkiem. Przyjął zapłatę od Starosty, w trakcie pożegnania dyskretnie prosząc go o zachowanie ostrożności i przysyłanie wieści do Vaydesur.
Iria: Podczas porannej zbiórki wykazała się rozsądkiem, sprzeciwiając się ryzykownemu wychodzeniu we mgłę i proponując przegląd gardeł mieszkańców. Kiedy Rogep zaatakował Starostę, Iria jako pierwsza ruszyła z odsieczą, najpierw używając taboretu, a potem miecza. To jej chłodna analiza w trakcie walki doprowadziła do wniosku, że ożywieńców może powstrzymać jedynie dekapitacja, co natychmiast wcieliła w życie, odrąbując głowę Rogepa. Była wzburzona zachowaniem reprezentantów imperialnego wojska, ale nie eskalowała potencjalnie konfliktowej sytuacji. Odmówiła przyjęcia złota od Starosty.
Drisella: Rankiem zadeklarowała chęć kontynuacji śledztwa, nalegając na zbadanie sieci rybackich używanych w dniu pierwszego ataku. Choć w bezpośrednim starciu z Rogepem wewnątrz chaty jej magia obronna zawiodła ze względu na chaos potyczki, nie poddała się panice. Zaraz po pozbyciu się pierwszego zagrożenia, błyskawicznie zareagowała na nadciągających cywilów, otwierając okiennice i krzykiem odpędzając mieszkańców od miejsca krwawej walki. Zrehabilitowała się magicznie w walce z Yargo, stając się ważnym wsparciem dla walczących w pierwszym szeregu. Jej arystokratyczne pochodzenie i wiedza pozwoliły zidentyfikować ród Vanacour i połączyć go z mętnymi strukturami wojskowego wywiadu. Nie przyjęła zapłaty od Modgera i zaadresowała do niego prośbę o dyskretny znak po zakończeniu kwarantanny.
Nadjarath: Zdecydowała się towarzyszyć Nimfadorze podczas planowanej sekcji zwłok. Jako istota o potężnych gabarytach, stanęła ramię w ramię z Irią na froncie walki w ciasnej izbie, własnym ciałem blokując Rogepowi dostęp do magów i przygważdżając go ćwierćpałką do podłogi. Jej najważniejszym wkładem w bezpieczeństwo wioski było wybiegnięcie przed chatę i użycie naturalnych predyspozycji do zmuszenia zdezorientowanych mieszkańców do powrotu do domów. Pozostała pragmatyczna w obliczu przymusowej eskorty – bez wyrzutów sumienia przyjęła zapłatę za wykonaną pracę i zażądała konia, by oszczędzić nogi w drodze do Hoffstad.
Zuzmara: Zaraz po porannej zbiórce refleks Zuzmary ocalił życie starosty Modgera – to ona, ułamki sekund po wyłamaniu drzwi, zesłała Rogepa do Pustki, zapobiegając pierwszemu rozlewowi krwi. Wspierała pierwszą linię walki, przyzywając potężnego demonicznego sługę, który głęboko ranił pierwszego ożywieńca. Pozostała ona istotnym magicznym wsparciem także przy walce z Yargo. Zuzmara nie uczestniczyła aktywnie w interakcji z przybyłymi na miejsce wojskowymi i podążała za instrukcjami oraz resztą grupy, nie eskalując konfliktu.
Gael: Zgodził się z planem weryfikacji zdrowia mieszkańców, a w chwili rozpoczęcia się walki ewakuował się do chaty Bornickich wraz z Nimfadorą oraz Finnem. Tam błysnął niezwykłą bystrością umysłu, jako pierwszy głośno dedukując, że czarne drobinki to zakaźny pył odpowiedzialny za mutacje zwłok. W starciu z Yargo, po początkowym, chybionym wystrzale z pistoletu, natychmiast przerzucił się na broń białą. Wzmocniony magią Driselli, to właśnie on zadał ostateczny, brutalny cios messerem, który odrąbał głowę potwora. W finale w karczmie odegrał rolę członka kupieckiej rodziny, dając staroście możliwość przepisania receptury Nimfadory – w tajemnicy przed imperialnym wojskiem – jako fałszywego zamówienia kupieckiego, które zamierzał później zrealizować w mieście.
Nimfadora: Jako główny inicjator porannych badań, chciała kontynuować sekcję Rogepa. Plany te pokrzyżował niespodziewany atak mężczyzny, który jeszcze wczoraj wydawał się całkowicie martwy. Ewakuacja oraz ruszenie do chaty Bornickich przyniosła jej największy triumf – potwierdziła, że jej dekokt powstrzymał rozwój czarnych drobinek u młodej Bornickiej. W walce z Yargo wykazała się zimną krwią, skutecznie posługując się magią bojową. Odmówiła przyjęcia złota od Starosty. Z uporem i ogromnym sprytem przemyciła recepturę na lek, wpychając ją Lombardowi Vanacourowi oraz wtajemniczając Modgera w działanie leku tuż przed ewakuacją wioski.