Tropem Weksla (Część Pierwsza)

Najważniejsze wydarzenia:

• Kilka dni po tym jak oficjalne organy ścigania umorzyły śledztwo w sprawie napadu na sołtysa Jabłonek, Odo Nebermeiera^, sprawy w swoje ręce wzięli zatroskani obywatele w osobach Angoulême Hraveir i Irii Delacroix, do których dołączyła Petra Sztáray i powiadomiony przez nią Imperialny śledczy Artem von Düster. Już w Jabłonkach, z grupą samozwańczych tropicieli złodziei weksla mającego sfinansować budowę szkoły, połączyła siły łowczyni nagród, Varra, licząc na zarobek. Angoulême przez cały czas nieufnie obserwowała obcą kobietę, nie dopatrzyła się jednak w niej niczego podającego w wątpliwość jej motywy. 
• Przy okazji swego drugiego pobytu w Mintlaw Artem, zachwycony okolicą, wziął sobie za cel wykupienie zrujnowanego i spalonego dworku należącego niegdyś do rodziny von Riedl^.
• Grupa śledczych zaczęła badanie sprawy od odwiedzin w chacie Nebermeierów, gdzie szczegółowo przesłuchano zarówno sołtysa, jak i jego syna Hodo^. 
• Nagabywany o nagrodę za pomoc w odnalezieniu weksla, sołtys zgodził się, przekonany przez von Düstera, odstąpić 10% jego wartości do podziału. Angoulême, Petra, Iria i Artem jednak zrzekli się swych doli, chcąc działać pro publico bono.  
• Nebermeierowie nie od razu wyjawili śledczym wszystkie fakty. Nie chcieli się przyznać do swojej naiwności i braku czujności, które ułatwiły bandytom robotę. Doszło wręcz do spięcia pomiędzy gospodarzami a śledczymi. Artem i Angoulême stracili w oczach Nebermeierów, a żurnalistka została pozbawiona swego notesu i omal nie wyproszono jej z chaty. Atmosferę uratowała Petra, łagodząc nastroje i pomagając rozmowie wrócić na właściwe tory.
• Odo Nebermeier wyjawił, że skradziony weksel nosi zapisy zabezpieczające, mówiące o tym, że spieniężyć go może jedynie on sam lub Evantia Malheiros w Azelockiej filii Pierwszego Banku Natei. Hodo Nebermeier przyznał się śledczym, że w wozie znalazł zgubiony przez jednego z bandytów pistolet. Artem z sukcesem zastosował na nim czar „Szept Przedmiotu” i otrzymał wizję, w której poznał motywację bandytów (nie chcieli nikogo skrzywdzić), miejsce ich zbiórki przed napadem (jakaś szopa wśród pól Mintlaw), zapach jednego z członków bandy (szare mydło) i rasę kolejnej (wilkołak). Zwykłe oględziny dokonane przez Angoulême i Irię wykazały jedynie, że pistolet był typową, pospolitą pukawką, niezbyt kosztowną i bez znaków szczególnych. 
• Iria wykazała się dodatkową inicjatywą i postanowiła pod pretekstem pomocy w kuchni pociągnąć za język żonę sołtysa, Aneskę Nebermeier^. Okazało się, że starsza kobieta wciąż silnie przeżywała fakt, że jej bliscy otarli się o śmierć, i zalała się łzami. Iria zdołała ją uspokoić i wyciągnąć z niej opowieść o tym, że Hodo Nebermeier dał się oczarować jednej z bandytek, a Odo naiwnie wziął w opiekę drugą, nabierając się na zaplanowany przez złodziei podstęp. 
• Nebermeierowie opisali śledczym także potwora, który zjawił się pod koniec napadu, prawdomównie zwabiony wyciem jednej z bandytek. Potwór szczęśliwie dla Jabłonczan obrał sobie za cel złodziei i pognał za nimi. 
• Hodo Nebermeier zaoferował się w roli przewodnika do miejsca napadu. Zaprowadził grupę śledczych w pobliże wąwozu na drodze pomiędzy wsią Jabłonki i wsią Niwy. Tam śledczy jęli rozglądać się za śladami. Niestety od czasu napaści na sołtysa opady deszczu zatarły większość z nich. Młody Nebermeier okazał się niezbyt pomocny, mimo starań nie przypomniał sobie nic nowego na miejscu zbrodni, za to drażnił Artema gapieniem się na jego wybrankę i umizgami do niej. 
• Petra magicznie poprawiła wzrok Varry, dzięki czemu ta znalazła odłamany pazur potwora, a potem też zgubiony guzik. Znaleziony guzik wydał się Angoulême i Irii znajomy, jednak żadna nie zgadła, gdzie go już wcześniej widziała. Angoulême trafiła na ślady tajemniczej, smołopodobnej substancji na ścianach wąwozu przy drodze. Irii udało się wypatrzeć pasmo jasnych włosów zaczepione o gałęzie, co potwierdziło słowa Nebermeierów o jasnowłosej bandytce, oraz tropy niewielkich stóp, prawdopodobnie należących do towarzyszącego jej podrostka.
• Artem rozpoczął badanie terenu od próby wykrycia obecności anomalii, która mogła stać za pojawieniem się zmutowanego stwora, niestety nieprawidłowo rzucony czar tylko go zmylił. Dopiero ponowne zaklęcie objawiło, że w pobliżu drogi i wąwozu nie ma anomalii magicznych. Wykrył też, że czarna substancja w wąwozie ma pochodzenie organiczne i nie jest smołą.
• Kolejny „Szept Przedmiotu” zastosowany na kosmyku jasnych włosów znalezionych przez Irię, zdradził Artemowi rysopis jednej ze złodziejek i podpowiedział, że kobiety z bandy łączyła głęboka więź.
• Rozczarowani odkryciem dość marnych tropów i przegonieni ulewą, śledczy wrócili całą grupą do Jabłonek, gdzie rozstali się z Hodo. Na koniec postanowili za sugestią Irii odwiedzić Wiolettę Wenclową^, mieniącą się najlepiej poinformowaną osobą w Mintlaw.
• Staruszka przyjęła ich niechętnie i niewiele pomogła, zdradzając jedynie, że przed napadem czarnooki i czarnowłosy mężczyzna o cudzoziemskim wyglądzie, rozpuszczał po okolicznych karczmach i gościńcach wieść, że droga przez Wilkową jest niebezpieczna i lepiej wybrać alternatywną, przy której później doszło do napadu. Ów mężczyzna rysopisem pasował do jednego z członków bandy.
• Ostatni tego dnia „Szept Przedmiotu” rzucony przez Artema pod chatą Wenclowej nie powiódł się i znaleziony guzik zachował swoje tajemnice.
• Śledczy zgodnie postanowili, że kolejnym etapem ich poszukiwań będzie Azeloth i tam też się udali, mimo zacinającego deszczu i zbliżającego się zmroku. Varra zaś wybrała inną drogę i odłączyła się od grupy.

Następstwa:

•  Artem von Düster, Angoulême Hraveir, Iria Delacroix, Petra Sztáray i Varra dają się poznać mieszkańcom wsi Jabłonki w Okręgu Mintlaw jako zaangażowani w sprawę kradzieży weksla śledczy, działający z (w większości) altruistycznych pobudek. 
• Podczas przesłuchania Odo, Hodo i Aneski Nebermeierów śledczy poznają przebieg napadu oraz ogólny opis sprawców. Dowiadują się, że skradziony weksel  nosi zapisy zabezpieczające, mówiące o tym, że spieniężyć go może jedynie on sam lub Evantia Malheiros w Azelockiej filii Pierwszego Banku Natei, oraz że w okolicy grasuje potwór noszący ślady mutacji spowodowanej tajemniczą anomalią.
• Angoulême Hraveir traci zaufanie Nebermeierów jako zbyt wścibska żurnalistka.
• Śledczy odkrywają na miejscu zdarzenia skromne ślady, potwierdzające jednak słowa ofiar napadu. Dzięki swej magii Artem von Düster poznaje szczegóły wyglądu kilku członków grupy złodziei, ich powiązania i motywację.
• Miejscowa plotkara zdradza grupie śledczych fakty dotyczące przygotowań rabusi do napadu.
• Wyczerpawszy tropy w Mintlaw, grupa śledczych udaje się do Azeloth, kontynuować dochodzenie w banku, w którym możliwe jest spieniężenie weksla.
• Tożsamość złodziei wciąż pozostaje nieodkryta.