O świcie, gdy las jeszcze śpi

Najważniejsze wydarzenia:

— Hrabia Cairell^ zorganizował wielkie jesienne polowanie, pierwsze tak wystawne wydarzenie po ciężkim okresie, który dotknął okoliczne ziemie. Uroczystość poświęcono markizowi Felixowi^. Na skraju lasu przygotowano rozległy obóz dla szlachty, służby i łowczych. Na wydarzeniu zjawili się Margeaux wraz z mężem Javierem, Savra, Lane wraz z narzeczoną^, Riccordia, Herman, Andriev^, Artem, Svetlana, Vlada, Drisella, Kapłanka^, oraz ochroniarz Borjów — Raud.

— Jeszcze przed rozpoczęciem polowania wyraźnie zarysowały się napięcia między uczestnikami. Savra z trudem znosiła obecność Lane’a i jego narzeczonej, choć szybko wróciła z Lane’em do dawnej swobody i założyła się z nim o to, kto pierwszy upoluje dzika. Niedoszła panna młoda, źle się czując, opuściła namiot przed wyruszeniem do lasu.

— Svetlana usiłowała zeswatać Artema z Vladą, mimo że oboje podkreślali czysto wojskowy charakter swojej relacji.

— Herman zaprzyjaźnił się z Andrievem podczas rozmowy o kołpakach, natomiast Javier i Margeaux ponownie okazywali sobie głębokie uczucia. Kapłanka, urażona arogancją wierszoklety i jego kuzyna, obruszyła się, wygłaszając płomienną mowę, by zaraz po niej również zniknąć z namiotu, a następnie — opuścić całkowicie to miejsce.

— Po sowitym śniadaniu uczestnicy ruszyli konno ku wyznaczonemu łowisku, gdzie zajęli miejsca na ambonie i oczekiwali zwierzyny wypłoszonej przez nagonkę. Gdy na polanę wybiegło stado saren, wszyscy uczestnicy polowania oddali swoje strzały, lecz większość nawet nie dosięgła celu. Jedna z łani została jednak raniona w pierwszej salwie i przewróciła się. Vlada trafiła ją ponownie, celowo kończąc jej cierpienie. Drisella celnym strzałem zabiła zdrową, uciekającą sarnę, co niemal natychmiast wzbudziło w niej wyrzuty sumienia. Margeaux, po krótkim instruktarzu od Javiera, również trafiła w swą zdobycz. Savra natomiast nie oddała strzału, oszczędzając przerażone łanie i czekając na grubsze zwierzę. Niedługo później z lasu wypadły dziki.

— Zasadzka została przygotowana z wyprzedzeniem. Oswaldczycy podszyli się pod służbę, po cichu unieszkodliwili strażników Cairella i bez wzbudzania podejrzeń zajęli pozycje za amboną. Gdy uwagę uczestników pochłonęły wypłoszone na polanę dziki, sześciu napastników dobyło kusz i rozpoczęło ostrzał. Pierwszy bełt trafił Andrieva w klatkę piersiową, ciężko go raniąc.

— Herman natychmiast zajął się ciężko rannym Andrievem, próbując zatamować krwawienie własnym kołpakiem, nieskutecznie, oraz próbował przejąć dowodzenie nad obroną. Też nieskutecznie. Savra ostrzegła pozostałych, wywołała Zamieć utrudniającą przeciwnikom ostrzał i jako jedna z pierwszych zauważyła dołączającego do napastników maga. Lane i Riccordia zbiegli z ambony, aby związać przeciwników walką wręcz. Raud osłaniał własnym ciałem Javiera i ciężarną Margeaux. Javier pozostał na ambonie i prowadził ostrzał, a Margeaux odwróciła część wrogich bełtów przy pomocy Odbicia, raniąc tym samym napastników. Artem, Vlada i Drisella wspierali grupę magią oraz próbowali utrzymać porządek podczas walki. Nieskutecznie, podobnie jak w przypadku Hermana.

— Margeaux, po zapewnieniu chwilowej osłony dla drużyny, ruszyła do Andrieva, przejmując go spod opieki Hermana i dokonała niemal niemożliwego — ustabilizowała jego stan, ratując go przed niechybną śmiercią. Chwilę później wróciła do walki, stając ramię w ramię z resztą towarzyszy.

— Wśród napastników znajdował się też młody, dobrze ubrany człowiek związany z otoczeniem Cairella. Przekazał hrabiemu pozdrowienia od Schultza z Vaiserbergu, po czym uciekł do lasu, ujawniając udział zdrajcy oraz możliwe polityczne podłoże zamachu.

— W trakcie starcia doszło do ostrego konfliktu między uczestnikami. Artem uznał zejście Lane’a i Riccordii z ambony za niebezpieczne zerwanie szyku, a Svetlana poleciła synowi zastrzelić Lane’a, twierdząc, że będzie to mniejsza strata. Artem odmówił, a raczej nie wykonał polecenia, lecz Javier, Margeaux i Savra potraktowali jej słowa jako realną groźbę wobec jednego ze swoich.

— Ostwaldzki mag został wyeliminowany, a kolejni napastnicy padli od bełtów i zaklęć. Gdy z lasu wyłoniła się nagonka i otoczyła pole walki, pozostali przy życiu przeciwnicy złożyli broń. Łącznie czterech napastników zginęło, a dwóch trafiło do niewoli.

— Po zakończeniu walki Lane wrócił do Andrieva, zbadał go i przygotował do operacyjnego usunięcia bełta. Andriew przeżył, choć z pewnością czekać go będzie trudna rekonwalescencja.

— Herman nakazał związać jeńców, przewieźć ich do Garielburga i przesłuchać. Artem rozpoczął własne dochodzenie dotyczące zdrajcy z otoczenia Cairella oraz Schultza z Vaiserbergu.

Następstwa:

— Andriev przeżył zamach, lecz odniesiona rana wymaga długiej i trudnej rekonwalescencji.

— Czterech napastników zginęło, dwóch pojmano i przewieziono do Garielburga na przesłuchanie, natomiast człowiek związany z dworem Cairella zdołał uciec.

— Herman i Artem sporządzili raporty dotyczące ataku oraz rozpoczęli działania mające wyjaśnić jego polityczne podłoże. Reszta uczestników oddaliła się bezzwłocznie.

— Zeznania jeńców skłoniły Cairella do natychmiastowej wizyty u księcia Vilerii Elberta Wesserasa. Na miejscu okazało się, że hrabia nie był pierwszą osobą, która przybyła do księcia w tej sprawie, co wskazuje na istnienie szerszego spisku.

— Cairell osobiście odwiedził swoich gości i przeprosił ich za wydarzenia podczas polowania.

— Rozkaz Svetlany, by Artem zastrzelił Lane’a, doprowadził do otwartego konfliktu między Borjami a von Düsterami. Mimo że Artem odmówił wykonania polecenia, Javier i Margeaux oraz Savra zaczęli traktować von Düsterów jako zagrożenie.

— Margeaux otrzymuje przydomek „Biała Nadzieja.”

Historie postaci:

Javier: Wziął udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella. Podczas zasadzki Oswaldczyków pozostał przy ciężarnej Margeaux, osłaniając ją wspólnie z Raudem i prowadząc ostrzał w stronę napastników. Swoimi strzałami wielokrotnie ranił przeciwników, nie opuszczając przy tym żony mimo zagrożenia. Wraz z pozostałymi uczestnikami przyczynił się do odparcia ataku i zmuszenia ocalałych Oswaldczyków do złożenia broni. Wszedł również w otwarty konflikt z Artemem i Svetlaną, gdy ta nakazała synowi zastrzelić Lane’a.
Margeaux: Wzięła udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, nie traktując swojej ciąży jako przeszkody. Po instruktażu Javiera dotyczącym obsługi i strzelania z kuszy udało jej się dosięgnąć jedną z saren swoim bełtem. Podczas zasadzki Oswaldczyków została ranna w dłoń przy pierwszej nieudanej próbie użycia magii, lecz mimo tego nadal wspierała drużynę czarami, osłaniała towarzyszy i wraz z nimi atakowała napastników. Do czasu przybycia Lane’a utrzymywała ciężko rannego Andrieva przy życiu, co było cudem samym w sobie. Jej działania pomogły obrońcom przetrwać ostrzał, odeprzeć napastników i udaremnić zasadzkę. Stanęła również w obronie Lane’a, otwarcie sprzeciwiając się słowom Svetlany. Zyskała przydomek „Biała Nadzieja.”
Herman: Wziął udział w zorganizowanym przez hrabiego Cairella wielkim jesiennym polowaniu, podczas którego zaprzyjaźnił się z Andrievem dzięki wspólnej fascynacji kołpakami. Gdy wpadli w zasadzkę i Andriev został trafiony bełtem, Herman natychmiast ruszył mu na pomoc i próbował zatamować krwawienie własnym kołpakiem. Następnie próbował przejąć dowodzenie obroną ambony, kierował ostrzałem i wskazywał najgroźniejsze cele. Jego rozkazy pomogły uczestnikom skoordynować działania, powstrzymać napastników i utrzymać pozycję do nadejścia wsparcia. Po walce, jako kapitan straży Garielburga, zajął się jeńcami, ich przewiezieniem do miasta oraz sporządzeniem wstępnego raportu, który objął również to, co zaszło podczas zasadzki między członkami dwóch szlacheckich rodów.
Raud: Wziął udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella jako ochroniarz Borjów. Gdy wpadli w zasadzkę, zasłaniał własnym ciałem Javiera i ciężarną Margeaux, będąc gotowym przyjąć przeznaczony dla nich bełt, a jednocześnie prowadził ostrzał napastników. Wspólnie z pozostałymi obrońcami pomógł odeprzeć atak, nie pozwalając Oswaldczykom dosięgnąć powierzonych jego opiece Borjów. Po walce upewnił się, że Javier, Margeaux i Lane przeżyli, uznając tym samym swoje zadanie za wykonane. Niedługo później wypatrzył rosnące w pobliżu kosztele i zaczął planować zebranie jabłek dla Cytrynki, Jego konia.
Savra: Wzięła udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, zastępując chorego brata. Mimo trudnego spotkania z Lane’em i jego narzeczoną, szybko wróciła z nim do dawnych przekomarzań, zakładając się o to, kto pierwszy upoluje dzika. Oszczędziła wypłoszone przez nagonkę sarny, czekając na właściwy cel. Gdy wpadli w zasadzkę, ostrzegła pozostałych, wspierała drużynę czarami, atakowała nimi przeciwników i jako jedna z pierwszych zauważyła oswaldzkiego maga. Wraz z resztą uczestników przyczyniła się do powstrzymania napastników, a po walce pozostała wściekła na von Düsterów z powodu groźby skierowanej przeciw Lane’owi.
Drisella: Wzięła udział w swoim pierwszym wielkim polowaniu, podczas którego celnym strzałem zabiła uciekającą sarnę i po raz pierwszy boleśnie odczuła ciężar odebrania życia. Gdy wpadli w zasadzkę Oswaldczyków, nie uciekła z ambony, lecz wspierała drużynę czarami, osłaniała towarzyszy i atakowała nimi przeciwników. Jej udział w obronie pomógł powstrzymać napastników. W trakcie kłótni między obrońcami przywołała ich do porządku, przypominając o leżącym obok ciężko rannym Andrievie. Po zakończeniu walki, wyczerpana i roztrzęsiona, wycofała się do swojego namiotu.
Svetlana: Wzięła udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, rozpoczynając dzień od wyciągnięcia Artema z łóżka, a następnie prób zeswatania go z Vladą. Gdy wpadli w zasadzkę, pozostała na ambonie wraz z pozostałymi uczestnikami, którzy bronili się przed Oswaldczykami. Weszła jednak w spór z Lane’em, krytykując jego zejście z ambony i sposób prowadzenia walki. Następnie poleciła Artemowi zastrzelić Lane’a, uznając jego śmierć za mniejszą stratę. Napastnicy zostali ostatecznie powstrzymani przez obrońców i nagonkę, lecz słowa Svetlany doprowadziły do otwartego konfliktu z Borjami i Savrą.
Artem: Wziął udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, znaczną część poranka spędzając na odpieraniu prób zeswatania go z Vladą przez Svetlanę. Gdy wpadli w zasadzkę, próbował koordynować obronę, wydawał polecenia magom, wspierał drużynę czarami i atakował nimi przeciwników. Jego działania pomogły utrzymać obronę ambony i powstrzymać Oswaldczyków, mimo że sam wszedł w ostry spór z Lane’em o jego samowolne zejście do walki wręcz. Odmówił matce, gdy nakazała mu zastrzelić Lane’a, zapowiadając jednak rozliczenie jego zachowania przez dowódcę jednostki. Po powrocie do Garielburga rozpoczął dochodzenie dotyczące Schultza z Vaiserbergu i zdrajcy z otoczenia Cairella oraz sporządził szczegółowy raport.
Vlada: Wzięła udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, przez cały poranek odpierając próby zeswatania jej z Artemem przez Svetlanę. Podczas polowania celnym strzałem dobiła ranną łanię, aby skrócić jej cierpienie. Gdy wpadli w zasadzkę, zachowała wojskowy spokój, wspierała drużynę czarami i atakowała nimi przeciwników. Wraz z pozostałymi uczestnikami pomogła odeprzeć Oswaldczyków i utrzymać obronę do nadejścia wsparcia. Po walce przekazała Artemowi swoje obserwacje i podejrzenia dotyczące zamachu.
Riccordia: Wzięła udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella, dołączając wraz z Savrą do Lane’a. Polowanie traktowała jak okazję do sprawdzenia własnych umiejętności. Podczas zasadzki odłożyła kuszę, chwyciła włócznię i ruszyła za Lane’em do walki poniżej ambony, gdzie walczyła z nim ramię w ramię. Ich natarcie związało część Oswaldczyków walką wręcz i pomogło pozostałym uczestnikom odeprzeć atak. Starcie utwierdziło Riccordię w przekonaniu, że znacznie lepiej odnajduje się na szlaku i polu walki niż wśród dworskich obowiązków.
Lane: Wraz ze swoją narzeczoną wziął udział w wielkim jesiennym polowaniu zorganizowanym przez hrabiego Cairella. Gdy wpadli w zasadzkę, poinstruował Hermana, by nie wyciągał bełta z piersi Andrieva, po czym uzbrojony w dwa noże zszedł z ambony i wraz z Riccordią związał atakujących Oswaldczyków walką wręcz. Ich działanie zmusiło część napastników do porzucenia kusz i pomogło pozostałym uczestnikom odeprzeć atak. Lane zignorował polecenia Artema nakazujące powrót, co doprowadziło do ostrego sporu oraz rozkazu Svetlany, by go zastrzelić. Po zakończeniu walki natychmiast wrócił do roli medyka, ustabilizował stan Andrieva i przygotował go do dalszego leczenia.