Lalka

Najważniejsze wydarzenia:

Na początku Nathmela w pracowni lalkarskiej „Karaluchy pod poduchy”, znajdującej się na ulicy Długiej w Azeloth, doszło do awantury pomiędzy właścicielem sklepu –Mortimerem Lachaise – a nieznanym mężczyzną, który wpadł do środka i nie tracąc wiele czasu na tłumaczenia, zaczął szarpać lalkarza, głośno oskarżając go o to, że jego bezczynność doprowadzi do śmierci bliskiej mu kobiety.
Zamieszanie i głośne krzyki – oraz fakt, że wysłany na przeszpiegi przez lokalne matrony student, Hersen Roeslin-Schudding^, został znokautowany za sprawą wyrzuconej przez witrynę głowy lalki – ściągnęły uwagę wszystkich okolicznych mieszkańców i przechodzących akurat w pobliżu osób: Muriny Slager, Angoulême Gilkes, Salome Royce oraz Oleny Petrovej.
Kobiety wspólnymi siłami uspokoiły napastującego lalkarza mężczyznę, który ostatecznie puścił właściciela sklepu i speszony zwróconym przeciwko niemu tłumem, bez dalszych wyjaśnień, nie chcąc narazić się na wezwanie straży i aresztowanie, pospiesznie oddalił się w nieznanym kierunku, grożąc na odchodne Mortimerowi śmiercią, jeśli ten w ciągu godziny nie podejmie działań mających na celu ocalenie tajemniczej kobiety.
Choć przez chwilę sytuacja wydawała się opanowana, to szybko ponownie wymknęła się spod kontroli, gdy odzyskujący przytomność Roeslin uderzył przypadkiem w nos schylającą się nad nim Olenę, która zalewając się krwią natychmiast zwróciła na siebie uwagę dwójki obecnych na miejscu Wampirów. Nerwowa i nieco zbyt podekscytowana reakcja Salome i Mortimera nie pozostała niezauważona, jednak w porę uwagę od niej odwróciło pojawienie się wezwanego przez przechodniów lekarza i profesora zwyczajnego nauk medycznych i etyki, Albina Glissera^. Mężczyzna, przeganiając szorstko tłum i przejmując odpowiedzialność za opatrzenie Petrovej i Roeslina, wspomniał przy okazji strofowania swojego studenta i krytykowania porządku publicznego, że był właśnie w drodze na posterunek straży, by zgłosić włamanie do uczelnianej pracowni i kradzież szeregu trucizn.
W międzyczasie we wnętrzu pracowni lalkarskiej Mortimer, wypytywany przez kobiety chcące poznać powód ataku na niego, przyznał, że od pewnego czasu otrzymywał podarki oraz listy miłosne i że w ostatnim z nich tajemnicza wielbicielka groziła samobójstwem, jeśli się z nią nie spotka. Zastrzegł przy tym, że choć jest wampirem, to nigdy nie miał z autorką korespondencji do czynienia, więc nie ma mowy o tym, aby w grę wchodziło uzależnienie od jego ugryzień i jest jak najbardziej zdecydowany, aby sytuację tę wyjaśnić, możliwie z pomocą niezależnych obserwatorek, bo nie ma najmniejszej ochoty użerać się sam z histeryczką, otrutą czy też nie.
Szczęśliwie, dzięki przeszukaniu zdemolowanego sklepu i przewertowaniu rozrzuconych listów, grupie udało się ustalić, że więcej informacji o kobiecie z obsesją na punkcie lalkarza można zdobyć w kawiarni „Syrena” i że tajemnicza wielbicielka Wampira prawdopodobnie otruła się paraliżującym mięśnie jadem tropikalnej ryby, o której wspomniał wcześniej Glisser. Lekarz zobowiązał się więc udać na posterunek straży, by zgłosić sytuację i przygotować środki mające zwiększyć szansę przeżycia po zatruciu, zaś reszta obecnych ruszyła pospiesznie w stronę Syreny.
Podany przez obsługę Syreny adres doprowadził grupę do niedużej rezydencji położonej na ulicy Bluszczowej w Górnym Mieście. Drzwi do domu Madelien Hessing^ otworzyła ubrana w liberię rudowłosa kobieta, która, choć przez chwilę próbowała przekonać wszystkich, że sytuacja jest pod kontrolą, a na miejscu jest już obecny doktor, więc nie ma potrzeby robić zbiegowiska i wystarczy, że do środka wejdzie wyłącznie Mortimer, ostatecznie wpuściła wszystkich z wyjątkiem Muriny, która jednak nie poddała się, tylko obeszła dom dookoła i znalazła wejście do piwnicy oraz podejrzane ślady. Myszkując przy nich, zwróciła na siebie uwagę przechodzącej w pobliżu Svenyi Pinkepank, która, zaciekawiona, dołączyła do kobiety i wspólnie z nią zeszła po schodach w dół, odkrywając śmierdzącą zgnilizną pracownię wypełnioną dziesiątkami listów miłosnych oraz kilkoma świeżymi zamówieniami na trumny i garnitury, a także pokrwawionego i zamkniętego w ciasnej celi mężczyznę, który zaatakował wcześniej Mortimera w jego sklepie.
W tym czasie w jadalni rezydencji reszta grupy, częstowana herbatą, w trakcie oględzin złożonej wśród kwiatów nieprzytomnej kobiety i przesłuchania obecnego na miejscu doktora – niejakiego Smitsa^ – odkryła, że stan ofiary otrucia jest stabilny, ale lekarz i służąca nie są zupełnie szczerzy, co skłoniło Angoulême do wymknięcia się z pokoju na korytarz, na którym wpadła wprost na schodzącego do piwnicy ożywieńca.
Jednocześnie okazało się, że herbata została zatruta. Mortimer oraz Roeslin zaczęli drętwieć i osuwać się na podłogę, a przyciśnięta przez Salome służąca przyznała, że tylko udaje gosposię, a tak naprawdę jest panią tego domu – Madelien Hessing – i jako nekromantka zamierza za wszelką cenę zdobyć upatrzonego przez siebie lalkarza i trzymać go przy sobie już zawsze, zabijając każdego, kto wejdzie jej w drogę.
W zamieszaniu, które wybuchło chwilę potem, Olenie udało się z pomocą Smitsa wydostać Roeslina i Mortimera z domu, Salome dała się ponieść wampirzym instynktom i stoczyła wyrównaną walkę z Hessing, a Murina i Angoulême zmierzyły się z dwójką poprzednich wybranków nekromantki, wskrzeszonych jako nieumarli, w czasie, gdy Svenya wybiegła z piwnicy, ściągając na pomoc oddział prowadzonej przez Glissera straży, która dobiła jednego z żywych trupów i aresztowała Madelien.

Następstwa:

Mortimer Lachaise przyznaje się otwarcie do bycia Wampirem i ujawnia przed Salome Royce że jest nekromantą.
Mortimer Lachaise, Hersen Roeslin-Schudding oraz Melodia Agrippa – czyli prawdziwa służąca Madelien Hessing – w wyniku zatrucia trafiają na nieco ponad tydzień do szpitala.
Salome Royce w wyniku ran odniesionych w walce z Madelien Hessing trafia na kilka dni do szpitala.
Melodia Agrippa jako nielicencjonowana nekromantka trafia w ręce inkwizycji.
Madelien Hessing jako niezrównoważona, ale wpływowa bogaczka trafia do zamkniętego i prowadzonego pod ścisłym nadzorem sanatorium dla nerwowo chorych.
Smits okazuje się oszustem i złodziejaszkiem znanym w półświatku jako Igła i trafia do aresztu za kradzież trucizn.
Olena Petrova dzięki temu, że podczas pożaru w pobliżu Kurzego Targu zauroczyła jednego z sierżantów, nie zostaje w drodze wyjątku aresztowana za próbę ucieczki z miejsca zdarzenia.
Hersen Roeslin-Schudding oblewa kolokwium z anatomii.
Straż miejska uznaje Murinę Slager za przykładną, choć nieco zbyt rozgadaną i nadgorliwą obywatelkę.

Historie postaci:

Salome: Będąc przypadkowym świadkiem awantury, jaka wybuchła w pracowni lalkarskiej “Karaluchy pod Poduchy”, dowiedziała się, że właściciel tego sklepu – Mortimer Lachaise – ma cichą wielbicielkę, która zdecydowała się zażyć truciznę w nadziei, że tak desperacki ruch zmotywuje jej wybranka do odnalezienia jej i uratowania jej życia. Przeglądając wraz z innymi obecnymi na miejscu osobami starą korespondencję, pomogła namierzyć adres tej kobiety (niejakiej Madelien Hessing) i udała się do jej rezydencji, w której zastała panią domu udającą swoją służącą. Kiedy w trakcie dyskusji odkryła, że Hessing tylko gra gosposię i tak naprawdę jest usiłującą otruć Mortimera nekromantką odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn, Salome zdecydowała się na konfrontację i została spoliczkowana przez wyprowadzoną z równowagi zabójczynię. W wyniku afrontu dając się ponieść wampirycznemu szałowi, rzuciła się na napastniczkę i – gdy inni ścierali się z ożywionymi ofiarami Madelien – mimo utraty różdżki stoczyła z nekromantką wyrównaną walkę, którą przerwało dopiero przybycie straży miejskiej.
Angoulême: Będąc przypadkowym świadkiem awantury, jaka wybuchła w pracowni lalkarskiej “Karaluchy pod Poduchy”, dowiedziała się, że właściciel tego sklepu – Mortimer Lachaise – ma cichą wielbicielkę, która zdecydowała się zażyć truciznę w nadziei, że tak desperacki ruch zmotywuje jej wybranka do odnalezienia jej i uratowania jej życia. Przeglądając wraz z innymi obecnymi na miejscu osobami starą korespondencję, pomogła namierzyć adres tej kobiety (niejakiej Madelien Hessing) i udała się do jej rezydencji, w której zastała panią domu udającą swoją służącą. Orientując się, że coś jest nie tak, wykradła się, gdy reszta grupy była pogrążona w dyskusji i – wpadając na ożywionego mężczyznę – odkryła, że Hessing jest nekromantką odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn i polującą aktualnie na Mortimera. Walcząc z żywym trupem została silnie poturbowana, ale osłabiła przeciwnika na tyle, że przybywająca na miejsce z odsieczą straż bez problemu ostatecznie wyeliminowała nieumarłego.
Olena: Będąc przypadkowym świadkiem awantury, jaka wybuchła w pracowni lalkarskiej “Karaluchy pod Poduchy”, dowiedziała się, że właściciel tego sklepu – Mortimer Lachaise – ma cichą wielbicielkę, która zdecydowała się zażyć truciznę w nadziei, że tak desperacki ruch zmotywuje jej wybranka do odnalezienia jej i uratowania jej życia. Po przekonaniu do pomocy zwabionego zamieszaniem profesora, który zdradził, że z jego pracowni została skradziona konkretna toksyna i obiecał sprowadzić wsparcie, udała się do domu adoratorki lalkarza (niejakiej Madelien Hessing), w którym zastała panią domu udającą swoją służącą. Kiedy w trakcie dyskusji wyszło na jaw, że Hessing jest nekromantką odpowiedzialną za śmierć kilku mężczyzn i usiłuje otruć Mortimera oraz towarzyszące mu osoby, Olena – w czasie, gdy pozostali walczyli z zabójczynią i jej nieumarłymi – zmusiła podszywającego się pod lekarza wspólnika Madelien do tego, by pomógł jej wyciągnąć dwie sparaliżowane toksyną osoby z rezydencji, po czym zadała nekromantce cios, który pomógł straży miejskiej ją rozbroić.
Murina: Będąc przypadkowym świadkiem awantury, jaka wybuchła w pracowni lalkarskiej “Karaluchy pod Poduchy”, dowiedziała się, że właściciel tego sklepu – Mortimer Lachaise – ma cichą wielbicielkę, która zdecydowała się zażyć truciznę w nadziei, że tak desperacki ruch zmotywuje jej wybranka do odnalezienia jej i uratowania jej życia. Pomagając w porządkowaniu bałaganu, poznała adres tej kobiety (niejakiej Madelien Hessing) i wraz z innymi udała się do jej rezydencji, w której zastała panią domu udającą swoją służącą. Nie wpuszczona do środka, ale zaintrygowana niecodziennymi śladami wokół domostwa, dostała się do śmierdzącej zgnilizną piwnicy, w której odkryła mnóstwo starych listów miłosnych, podejrzane rachunki oraz ciała mężczyzn zamordowanych przez Hessing. Gdy okazało się, że kobieta jest nekromantką, a jeden z trupów zaatakował Murinę, opanowała ona strach i ostatecznie pokonała go tuż przed przybyciem straży miejskiej, która po spisaniu jej zeznań i uznaniu Myszy za przykładną obywatelkę aresztowała Madelien.
Mortimer: Zaatakowany w swojej pracowni lalkarskiej “Karaluchy pod Poduchy” przez nieznajomego mężczyznę dowiedział się, że przysyłająca mu od jakiegoś czasu listy miłosne cicha wielbicielka zdecydowała się zażyć truciznę w nadziei, że tak desperacki ruch zmotywuje go do odnalezienia jej i uratowania jej życia. Próbując temu zapobiec i przeglądając wraz ze zwabionymi do sklepu przez zamieszanie osobami starą korespondencję, poznał adres tej kobiety (niejakiej Madelien Hessing) i udał się do jej rezydencji, w której zastał panią domu udającą swoją służącą. Niestety, nim wyszło na jaw, że Hessing jest nekromantką odpowiedzialną za śmierć kilku innych mężczyzn, Mortimer zdążył wypić zatrutą herbatę i został sparaliżowany, stając się do czasu przybycia straży miejskiej i lekarza bezsilnym świadkiem starcia między towarzyszącymi mu kobietami a Madelien i jej nieumarłymi.
Svenya: Będąc przypadkowym świadkiem odbywającej się przed jedną z rezydencji w azelockim Górnym Mieście kłótni, zaintrygowana krzykami na temat trucizn i konieczności ratowania życia, zakradła się na tyły podejrzanego domostwa i wraz z napotkaną tam Muriną dostała się do śmierdzącej zgnilizną piwnicy, w której odkryła mnóstwo starych listów miłosnych, podejrzane rachunki oraz ciała mężczyzn zamordowanych przez właścicielkę domu. Gdy okazało się, że kobieta jest nekromantką, a jeden z trupów zaatakował Svenyę, ta rzuciła zaklęcie mające unieruchomić napastnika i wybiegła po pomoc, sprowadzając oddział straży miejskiej, który pomógł pozbyć się agresywnych nieumarłych i aresztował Madelien.