Granice ciała, granice Magii

Najważniejsze wydarzenia:

• Wybrani magowie z całego świata zostają zaproszeni do Casa da Vida w dość niejasnym celu. Na miejscu kapłan Śmierci, niejaki Carvalho,^ ujawnia, że sprowadził ich w związku z pozyskaniem kopii niedawno odkrytej starej księgi, mogącej pochodzić nawet ze zbiorów przypisywanych Dolerionowi Voltanearowi bądź jego uczniom. Jedna kopia znajduje się w świątyni Śmierci, a uczestnicy otrzymują robocze kopie i fragmenty do analizy.
• Po zagłębieniu się w przetłumaczone fragmenty, zostaje odkryta – albo potwierdzona, że kiedyś istniała – zapomniana gałąź magii związana z ciałem i jego wytrzymałością. Analiza nieznanych od dawna zapisków prowadzi grupę do wniosku, że dawni „Nosiciele”, jak nazywano magów w tekście, nie splatali magii wyłącznie za pomocą tradycyjnych metod kontroli umysłem, lecz pozwalali jej przepływać przez swoje tkanki i kumulować się w nich.
• Badacze zaczynają rozumieć, że Carvalho nie potrzebuje kolejnej teorii, lecz eksperymentalnego potwierdzenia i upewnienia, że taka opcja jest możliwa. Kapłan ujawnia, że wcześniejsze próby dawały bardzo różne rezultaty, dlatego chce sprawdzić, czy zapomniana metoda rzeczywiście pozwala wykorzystać ciało jako kanał dla surowej energii magicznej.
• Carvalho wyjaśnia, że tradycyjne pojmowanie magii pomija rolę ciała, skupiając się tylko na umyśle, po czym prowokuje uczestników do potraktowania zapisów dosłownie. Rozpoczynają się kolejne próby kumulowania magii we własnym ciele, a następnie uwolnienia jej.
• Eksperymenty przynoszą pierwsze konkretne rezultaty. Zuzmara, Jibrill i Arraragi uzyskują różne stopnie powodzenia, przy czym próby mogą powodować fizyczne wyczerpanie. Vranoth odkrywa, że potrafi w sobie skondensować, a następnie przepuścić przez siebie surową magiczną energię. Coraz wyraźniej potwierdza się hipoteza o znaczeniu fizycznej wytrzymałości dla władania magią.
• Zyech i Zuzmara zaczynają otwarcie kwestionować metody Carvalho. Zuzmara wykorzystuje magię do wykrywania kłamstwa i potwierdza, że gospodarz nie mówi im całej prawdy. Zyech zarzuca mu, że zamiast badaczy potrzebował właściwie królików doświadczalnych. W grupie narasta konflikt między ostrożnością, chęcią zdobycia wiedzy i sprzeciwem wobec metod kapłana. Również Ines przechodzi od sprzeciwu do bezpośredniego ataku na Carvalho. Uznając wykorzystywanie uczestników jako obiektów eksperymentu za niedopuszczalne, rzuca w kapłana zaklęcie oparte na koszmarach. Niewolnicza ochrona^ reaguje natychmiast i tworzy wokół Carvalho żywą barykadę, zatrzymując atak.
• Carvalho wykorzystuje atak Ines jako kolejny dowód na swoją teorię, a następnie powołuje się na natejskie prawo. Zauważa, że za podniesienie ręki na przedstawiciela Kultu Śmierci grozi nawet obcięcie dłoni, baty bądź wygnanie. Ostatecznie fizyczne konsekwencje nie zostają zrealizowane, jednak kobieta zostaje zapamiętana przez część przedstawicieli kultu, co w przyszłości może skutkować różnymi konsekwencjami. Konflikt ujawnia też różnice między natejską kulturą a podejściem części przyjezdnych.
• Zyech, Zuzmara i Ines ostatecznie opuszczają spotkanie, a pozostali kontynuują badania. Kult zapamiętuje zachowanie wszystkich, choć nikt nie próbuje zatrzymać nikogo. Vranoth pozostaje i kontynuuje eksperymenty; Jibrill, Revelia, Rosa i Arraragi również pozostają przy badaniach. Pod koniec spotkania grupa porządkuje zdobyte materiały i tłumaczenia, a Carvalho uzyskuje to, czego chciał: praktyczne potwierdzenie, że zapomniany sposób korzystania z magii poprzez kumulowanie jej w ciele może rzeczywiście działać, choć jego mechanizm i pełne możliwości pozostają nierozpoznane. Kapłan obiecuje podzielić się swoimi wnioskami ze światem, choć nie ma pewności, kiedy i w jaki sposób zostanie to zrobione.

Następstwa:

• Potwierdzono eksperymentalnie możliwość wykorzystania fizycznej wytrzymałości do kontroli magii. Carvalho uzyskał dowód, że magia nie musi być zależna wyłącznie od intelektu, wiedzy i tradycyjnego sposobu splatania.
• Hipoteza o dawnych Nosicielach została częściowo potwierdzona. Grupa zdobyła wiedzę wskazującą, że dawni magowie mogli wykorzystywać ciało jako naczynie dla energii magicznej. Nie oznacza to jednak poznania pełnej techniki — Carvalho podkreślił, że bohaterowie wiedzą już, iż „drzwi istnieją”, ale nadal nie znają drogi przez nie. Pojawia się możliwość dalszych badań nad magazynowaniem i przekazywaniem magii przez ciało.
• Carvalho zdobył bardzo wartościowe dane i zachował materiały z eksperymentu. Zabiera księgę, luźne notatki i materiały związane z eksperymentem w miejsce wiadome jemu i kilku współpracownikom, a jednocześnie daje uczestnikom do zrozumienia, że badania będą kontynuowane, a ich udział niekoniecznie był jednorazowym wydarzeniem.
• Ines poniosła pewne konsekwencje polityczno-religijne. Za zaatakowanie kapłana Śmierci miała zostać ukarana znacznie surowiej, ale Carvalho odstąpił od wykonania kary. Nie oznacza to jednak wymazania winy — Ines będzie obserwowana przez Kult Śmierci na terenach podległych Natei, a jej przyszłe działania mogą uruchomić kolejne konsekwencje. 
• Zuzmara również znalazła się pod dyskretną obserwacją Kultu. Jej próba podważenia autorytetu Carvalho i ujawnienia jego kłamstw została przez niego zauważona. Ostatecznie nie została ukarana na miejscu, ponieważ jej działania dostarczyły Carvalho wartościowych informacji, ale kult nie będzie tolerował przyszłościowo podobnych oskarżeń wobec swoich przedstawicieli na terenach Natei. Ines i Zyech opuszczają spotkanie przed jego zakończeniem. Ich wyjście nie kończy jednak sprawy — Carvalho wyraźnie zaznacza, że również osoby, które wyszły, „otrzymają to, co sobie wybrały”. Pozostawia więc otwartą możliwość przyszłych konsekwencji.
• Zdobyta wiedza nie dała postaciom nowych umiejętności. Odkrycie ma charakter przede wszystkim teoretyczny: uczestnicy wiedzą, że określony mechanizm jest możliwy, ale nie posiadają jeszcze pełnej instrukcji jego zastosowania.
• Ines, Vranoth i Arraragi zdobyli skrawki wiedzy magicznej.