Pszczele Wróżby u Mlle d’Agincourt

Najważniejsze wydarzenia:

• Baronessa Gisèle d’Agincourt^ postanawia wyprawić jedynaczce, Aimée, dziewczęcy wieczór z okazji Pszczelich Wróżb. Do pomysłu przekonuje męża, barona Étienne’a^. Małe przyjęcie ma oswoić córkę z rolą pani domu i dać szansę poznania jakichś towarzyszek. Dziewczyna żyje z dala od ludzi, zakochana w baśniach i kotach. Najwyższy czas się uspołecznić.
• Niespełna miesiąc przed spotkaniem Aimée rozsyła zaproszenia, skierowane do miejscowych szlachcianek na wydaniu. Wszystkich nie da się pomieścić, więc ostateczny skład ma wybrać gospodyni. Zainteresowane dziewczęta powinny dostarczyć bilet wizytowy.
• Faktycznego wyboru towarzystwa dokonują wcześniej rodzice. Pan d’Agincourt grymasi, niezbyt rad z etosu imperialnej szlachty. Jest sceptyczny wobec pomysłu i najchętniej sam by zdecydował. Małżonka uspokaja go i nalega na samodzielność córki.
• Ostatecznie na wieczór wróżb, 29 Webala, zaproszone zostają trzy panny: Adora Borja i Sarnea Vianden z Vogerstein oraz Olena Petrova z Tenshavaru, od jakiegoś czasu mieszkająca w Azeloth. Miejscem przyjęcia ma być „Willa Hortensja” (inny zapis: „Willa Hortensji”), podarowana Aimée z okazji jej pełnoletności.
• Debiutująca w roli „pani na włościach”, Aimée przeżywa silny stres. Budzi się z bólem głowy i prędko popada w konflikt z pokojową Mariettą^; osobistą służką, pełniącą wyjątkowo rolę „ochmistrzyni” — kobietą serdeczną, ale też bardzo pewną siebie. Dziedziczka odrzuca proponowaną suknię i sama wybiera garderobę.
• W pachnącej świecami posiadłości pojawiają się kolejno wszystkie trzy młode damy: Sarnea, Adora i Olena. Panna Borja przybywa z koszem upominków, które bardzo przypadają Aimée do gustu. Każe też wprowadzić tajemniczą skrzynię z otworkami, na nóżkach. Nie zdradza, co jest w środku.
• Marietta wybiega przed szereg i proponuje, by dziewczęta mówiły sobie po imieniu. Śmiała decyzja okazuje się najlepszą z możliwych; natychmiast przełamuje lody. Aimée i Adora szybko znajdują wspólny język. Bezpośrednia Olena czuje się jak u siebie. Tylko powściągliwa Sarnea robi na d’Agincourt wrażenie chłodnej i cierpkiej.
• Olena, zwana pieszczotliwie Oleńką, zdradza swoje przezwisko: „Bułeczka”, po czym proponuje dziewczętom bruderszaft: ostwaldzki zwyczaj przejścia na „ty”. Zarówno propozycja, jak i swobodne zachowanie panny wywołują u Aimée konsternację. Jak się okaże, niejeden raz tego wieczoru. Sytuację ratuje empatyczna Adora. Ostatecznie, rytuał, nazwany przez Borję „schwesterszaftem”, zostaje odprawiony. Nie bierze w nim udziału jedynie Sarnea, którą nagle wzywają pilne sprawy. Panna Vianden opuszcza „Hortensję” wraz z przysłanym gońcem. Dokładny powód wyjazdu nie zostaje podany.
• Pozostałe panny bawią się coraz lepiej, w coraz bardziej serdecznej atmosferze. Racząc się ponczem, pasztecikami i wymyślnymi łakociami, rozmawiają o zapachach, miłości i hobby. Zdradzają sobie pierwsze, dziewczyńskie sekrety. Sprawdzają sny w senniku.
• Olena opowiada o swoim Orszaku. Dziewczęta deklarują pomoc.
• Wypływa kwestia tajemniczego pudła. Dowiedziawszy się, że Aimée nie cierpi robactwa, Adora zręcznie lawiruje, żeby nie zdradzić zawartości: w skrzynce są rogacze jelonki. Niebezpieczny wątek przerywa wyznanie Petrovej. Ośmielona intymną aurą zwierzeń, Oleńka dzieli się bolesnymi wspomnieniami z Azeloth w dniach Zakłócenia. Spotyka się z empatią i próbą pokrzepienia.
• Przychodzi czas na pierwsze wróżby: dziewczęta przelewają wosk przez klucze. Adora w swoim kształcie dopatruje się róży, która okaże się proroctwem; zwiastunem zdarzeń z późniejszego Perłowego Balu. Aimée nie wie, co myśleć o bezkształtnej plamie — choć ta przypomina łosia z herbu Borjów — zaś Olena dostrzega stokrotkę.
• Kolejna wróżba to prezent od Marietty: następne pudło, mniejsze, przewiązane kokardą. Aimée, choć obawia się fantazji pokojowej, z wdzięczności i grzeczności chce wypróbować dar. Okazuje się on wariacją na temat znanej wieszczby z butów, tyle że z użyciem… obuwia męskiego. Uczestniczki mają losować po bucie, aż wybiorą całą zawartość, stawiając jeden za drugim, „ścigając się” do progu. Właścicielka tego, który dotknie mety, pierwsza wyjdzie za mąż.
• Aimée losuje kolejno: elegancki pantofel, ciężki botfort, prosty sandał i pancerny trzewik. Ostatni sugeruje rycerza i nieśmiało przemawia pannie do wyobraźni. Adorze przypadają: góralski kierpec, czarny trzewik, nostrocka geta i wojskowa onuca, zaś Olenie: łykowy łapeć, fikuśna ciżemka, sceniczny koturn i drewniany sabot. Ten ostatni wygrywa zawody. Najwyraźniej pannę Petrovą czeka najszybsze zamążpójście. Zwykły chodak niefortunnie kojarzy się z chłopem. „Niegodny” wynik sprytna Marietta interpretuje jako „ekonoma”.
• Podczas „wróżby małżeńskiej” Oleńka nie gryzie się w język: opowiada o swoich wypadach do karczm, zdradza lekceważenie instytucji małżeństwa. Broniąc własnego, oryginalnego stylu życia, mimochodem uderza w idee gospodyni. Starcie dwóch różnych światopoglądów przynosi nieprzyjemny zgrzyt. Adora strofuje Aimée, ta jest urażona, a Petrova wychodzi na zuchwałą. Katastrofa wisi na włosku.
• Na szczęście, zwycięża wspólna dobra wola i chęć miłej zabawy. W załagodzeniu sporu pomaga Marietta i… malinówka od jej szwagra. Wszystkie trzy panny stają się sobie bliskie, choć brak manier Bułeczki dosyć martwi Aimée. Ostatecznie, dobroć dziewczyny rozczula gospodynię.  Znajomość grupki ma sporą szansę wykiełkować w przyjaźń.
• Żegnając się, Adora wyjawia tajemnicę: w pudle były chrząszcze. To dlatego do końca zwlekała z niespodzianką. Aimée przyjaźnie odbiera to wyznanie.
• Na sam koniec wieczoru panny biorą jeszcze z bufetu jedno ciasteczko z wróżbą. Aimée obdarowuje dziewczęta słodyczami.
• Mimo drobnych niezręczności wieczór wypada świetnie.

Następstwa:

• Na Pszczelich Wróżbach u Mlle d’Agincourt znajomość nawiązują cztery panny: gospodyni Aimée, Adora Borja, Olena Petrova i Sarnea Vianden.
• Adora i Aimée deklarują wsparcie dla Anielskiego Orszaku: dobroczynnej inicjatywy Oleny. Chęciom d’Agincourt może stanąć na drodze sprzeciw ojca — jeśli ten dowie się czegoś więcej o pannie z Tenshavaru, zbuntowanej przeciw swojej kaście. 
• Aimée z sukcesem debiutuje w roli pani domu.
• Aimée znajduje siostrzaną duszę w osobie panny Borji.
• Dziewczęta postanawiają stworzyć wspólne perfumy, inspirowane ich osobowościami. Deklarują też wymianę listów.
• Olena wieszczy sobie rychłe zamążpójście. Wybranek będzie nosił drewniane saboty.
• Pełen niespodzianek wieczór przedłuża się aż do jedenastej: trzy młódki — Adora, Aimée i Olena — bardzo przypadają sobie do gustu. Ich spontaniczna więź ma sporą szansę przerodzić się w przyjaźń.
• Ród d’Agincourt zwraca uwagę na rody: Borja, Petrov i Vianden/von Düster.
• Wywróżona przez Adorę róża staje staje się prorocza w kontekście zdarzeń z późniejszego Perłowego Balu.