Śpiąca Królewna [GF]

Najważniejsze wydarzenia:

— W karczmie „Jadło u Safci” doszło do spotkania grupy osób, które postanowiły sprawdzić prawdziwość legendy o Śpiącej Królewnie. Była to książka, w której opisano lokalizację zamku w Górach Szeptów. Były tam prawdopodobnie nieodkryte skarby. Uczestnicy wyprawy, zanim ruszyli, spowodowali znaczne straty w karczmie. Lipi, w trakcie przygotowywania ciasta, zapomniała o nim, spaliła je, a całość Isadora zaczęła gasić winem, co wywołało pojawienie się toksycznych oparów. Wiele osób się zatruło. Wybuchła awantura, w której Vaskel wziął za zakładniczkę Isadorę, Eglantyna chciała go zastrzelić z kuszy, ale ostatecznie planowała zastrzelić Mooerasa. Zaczęła się strzelanina, w której Eli celowała do Vaskela, ale ostatecznie strzeliła do Dargo, raniąc go i niszcząc witrynę z alkoholami, a gdy Dargo wstał, Magnus go staranował, broniąc Eli, i rzucił nim o stół. Prithvi skupiła się na naukowych aspektach tekstu oraz na patologii na skórze Drassa, zaczęła pobierać próbki osadu i łusek. Drass natomiast zostawił w karczmie „Jadło u Safci” wazę z malowanymi wilkołakami. Mooeras udzielił pomocy medycznej Halince^ i rannemu Dargo oraz pomógł Lipi w ściąganiu map z wysokości, by mogli wyruszyć. Ruszyli z karczmy w drogę, nawiązując szczególną przyjacielską więź.

— Obudzili się po trzech dniach picia na zgliszczach spalonej karczmy, z ogromnym kacem, słysząc dziwne głosy w głowie, które raz chciały ich wygnać, a raz przyciągnąć do rzeki. Odnajdując rzekę, Drass zbudował prom z drzwi karczmy, przeciągnął przez wodę osiołka, którego bardzo przepraszał za niedelikatność. Vaskel miał halucynacje i widział elfy, które chciały go okraść. Magnus robił ognisko. Eli pożyczyła swoją inkwizytorską broń Vaskelowi, który strzelił do niewidzialnych elfów, po czym Mooeras ratował Eglantynę przed utonięciem, a Lipi czytała im książkę o Śpiącej Królewnie, żeby ich wyciszyć.

— Po przejściu przez rzekę znaleźli wielki, wysoki mur otaczający zamek. Magnus, Dargo i Lipi nieświadomie poszli naokoło. Drass wziął osiołka pod pachę i biegł przed siebie, szukając bramy, i ostatecznie dotarł do niej pierwszy. Prithvi rzuciła Eglantyną, chcąc przerzucić ją na drugą stronę. Vaskel wszedł po murze na sam szczyt. Mooeras wyczarował pnącza, po których wszedł on, Eli i Isadora.

— Znaleźli wejście do lochów w zrujnowanym zamku. Eksplorowali je, odnajdując wiele niesamowitych rzeczy. Prithvi i Mooeras odkryli komnatę, która porośnięta była wieloma gatunkami świecących wątrobowców. Drass, Eglantyna i Eli wywołali pożar w innej części. Spotkali twór anomalii pod postacią wielkiego kreta gwiazdonosa, żywiącego się lokalną populacją wieloszczetów. Magnus, Dargo, Vaskel i Isadora odnaleźli wejście do głównej komnaty – auli, w której natknęli się na nieudany eksperyment. Zakłócili jego przebieg, po czym zostali zaatakowani przez chcących bronić sali, zmienionych przez lokalne źródło mocy, dawnych nauczycieli tej placówki. Magnus rzucił się na jednego z przeciwników z toporem. Vaskel chciał mu pomóc i atakował pazurami jako wilkołak. Eglantyna strzeliła wielokrotnie z kuszy, chcąc powalić wroga. Mooeras zapewniał magiczne wsparcie.
— Wycieńczeni walką, emocjami i przygodami bohaterowie wrócili bezpiecznie do domu, utworzywszy między sobą przyjacielską więź i zdobywszy liczne łupy.

Następstwa:

— Prithvi zdobyła ciemny osad spod pazura oraz próbkę epidermy (łuski) Drassa Miedzioryja, a także fragment mszaka, który rozwinął się w niekorzystnych warunkach ciągłego kontaktu z dymem z komina.

— Magnus zyskuje przyjaciela – wróbla, któremu nadaje imię Sygin.

— Zostają odkryte ruiny grodu lub zamku w Górach Szeptów, który lata swojej świetności miał jeszcze przed Globalnym Magicznym Osłabieniem.

— Prithvi znajduje ogromny tojad mocny, pobiera z niego próbki botaniczne do badań.

— Pod zamkiem odkryte zostają lochy, będące pozostałością po zniszczonej elfickiej prywatnej szkole magii lub opuszczonym kompleksie badawczym.

— Isadora znajduje złote kolczyki w kształcie smoków.

— Mooeras, Isadora i Drass znajdują duże, pięknie szlifowane kryształy samoświetlne.

— Eglantyna zdobywa stare rektorskie pióro, szkolne pieczęcie, kryształowe szklanki w kształcie litery D, niedźwiedzie futro, a pod nim znajduje walizkę ze starodawnym zestawem rytualnym do pozyskiwania krwi w kolorze czerwonym.

— Odkryte zostaje endemiczne miejsce występowania wieloszczetów, mogące być wykorzystane w procesach rekultywacji jałowej gleby, jednak możliwość rozprzestrzenienia gatunku wymaga dodatkowych badań i nie została potwierdzona poza lochami.

— Część archiwalna lochów doszczętnie spłonęła wskutek działania Eglantyny, Drassa i Eli. Ich działalność szabrownicza uniemożliwia odtworzenie tego, co działo się w placówce wcześniej.

— Eli kradnie sporą ilość kobiecej biżuterii z sypialni rektorki placówki.

— Mooeras pozyskuje wysokiej jakości narzędzia do obróbki drewna – świdry i dłuta.

— Drass kradnie z gabinetu rektorki nadgarstkową busolę i zasuszony kokon wielkiego czerwonego motyla.

— W lochach jedne z drzwi mają na sobie tabliczkę „Laboratorium Arguala”, jednak nikt z uczestników wyprawy ich nie otwiera.

— Spora część lochów pozostaje niezbadana.

— Uczestnicy wyprawy postanawiają zbadać lochy, gdy trochę odpoczną. Udają się na zewnątrz, by odpocząć przy ognisku.

Historie postaci:

Magnus: Wraz z drużyną wyruszył na przygodę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Pił, jadł, bawił się i poznawał nowych przyjaciół. Zlitował się nad Isadorą, przenosząc ją na rękach przez rzekę, aby później wykorzystać skonstruowaną przez nią pochodnię. Zwiedzał lochy i ruiny. Władał pochodnią i toporem, a jego odwaga zyskała podziw i uznanie. Dzielnie walczył w bitwie przeciwko magicznemu monstrum. Okazał się niezłomnym wojownikiem i wiernym kompanem dla swych druhów.
Od pamiętnej wyprawy zaprzyjaźnił się z nim wróbel, którego nazwał imieniem Sygin.
Zacieśniał swoją przyjaźń z Lipi, dzielił się z nią mięsem i wspólnie podróżowali. Gdy Lipi się przestraszyła, to do niego przybiegła szukać wsparcia jako do starszego brata.
Vaskel: Wraz z drużyną wyruszył na przygodę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Już w karczmie sytuacja wymknęła się spod kontroli i drastycznie eskalowała — wziął Isadorę jako zakładniczkę, by przejąć inicjatywę, i choć wyszedł z tego cało, nie było to ani łatwe, ani czyste. Przeżył pożar karczmy. Pił, jadł, bawił się i poznawał nowych towarzyszy, jakby przeczuwał, że spokój szybko się skończy. Przeżył pożar kolejnej karczmy.
W lochach i ruinach przedzierał się przez ciemność, a jego odwaga budziła podziw, często balansując na granicy szaleństwa. Brał ryzyko na siebie i gdy sytuacja się sypała, potrafił wycofać się na z góry ustaloną pozycję. W chaosie walki strzelał z inkwizytorskiej pukawki we wszystko, co wyglądało na zagrożenie, w tym w Drassa i prawie trafił. Podobnie przypadkowo krytycznie trafił piękną Isadorę i samego siebie dwa razy.
Dzielnie walczył przeciw magicznemu monstrum, nie cofając się ani o krok. Do samego końca skrywał swój mroczny sekret, niosąc go jak ciężar, który mógł pogrzebać wszystkich.
A jednak, gdy trzeba było, ruszał na pomoc — wierny kompan z Drużyny.
Próbował plądrować i kradł jak rasowy rozbójnik. Na koniec sięgnął po magiczną latarnię, źródło światła wielkiej auli — lecz przewrotny los odebrał mu nawet to. Osamotniony odszedł w wieczny mrok. I tyle go widzieli.
Lipi: Znalazła zatrudnienie w Jadle u Safci, jednak porzuciła stanowisko pracy, po tym jak w karczmie wybuchła burda. Nieomal spaliła karczmę Jadło u Safci, nie pilnując pieczonego ciasta bananowego. Spowodowała zatrucie niemal wszystkich uczestników biesiady oparami wina. Uciekła przed konsekwencjami na przygodę, w trakcie której ona i jej przyjaciele badali prawdziwość zasłyszanej legendy. Bawiła się, jadła i piła. Ostatecznie okazała się jednak tchórzem, chowając się za plecami Eglantyny w trakcie najważniejszych starć.
Prithvi: Wyruszyła wraz z poznanymi w karczmie towarzyszami na wyprawę, celem sprawdzenia prawdziwości zasłyszanej legendy. Badała narośla na kominach, zbierając próbki tamtejszych mchów będących roślinami zdolnymi do przetrwania w niekorzystnych warunkach dymu i sadzy. Zbierała próbki odnalezionych na skórze Drassa form epidermalno-mineralnych. Pozyskała inne próbki roślin i gleby takie jak np tojad mocny i świecące formacje wątrobowców. Odkryła endemiczną kolonie wieloszczetów, mogącą przysłużyć się rekultywacji jałowych terenów. Zwiedzała lochy znajdujące się pod ruinami zniszczonego zamczyska, odkrywając ze są to pozostałości po dawnej prywatnej szkole magii. Zapoznała się z tematyką oddawanych na tej uczelni prac dyplomowych studentów. Przejrzała gabinet jednego z dziekanów, poznając tematykę jego badań, w tym opracowany przez niego sygil, którego działanie nie jest potwierdzone. Weszła w posiadanie czaszki, jednego z dziekanów uczelni.
W trakcie wyprawy wielokrotnie wspominała Velodara i zaraz gdy tylko wróciła, opisała mu wszystko ze szczegółami w liście. Wymienili się próbkami zgromadzonych roślin.
Mooeras: Wraz z drużyną wyruszył na przygodę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Pił, jadł, bawił się i poznawał nowych przyjaciół. Zwiedzał lochy i ruiny. Eksplorował ciemne korytarze i sprawnie władał magia, a jego odwaga zyskała podziw i uznanie. Odkrył endemiczną kolonie wieloszczetów, mogącą przysłużyć się rekultywacji jałowych terenów. Dzielnie walczył w bitwie przeciwko magicznemu monstrum. Okazał się niezłomnym magiem i wiernym kompanem dla swych druhów, który nie poddawał się, nawet gdy walka była ciężka i nigdy nie zapomniał, kto jest jego przyjacielem, a kto wrogiem.
Od pamiętnej wyprawy pozyskał wiele stalowych narzędzi gospodarczych wysokiej jakości w tym narzędzia do obróbki drewna takie jak świdry i dłuta. Plądrując i grabiąc dobra z eksplorowanej byłej akademii, pozyskał pieniądze i kosztowności. Wyszedł z lochów bogatszy o niewielki skarb i srebrną łyżeczkę z herbem nieznanego mu rodu.
Drass: Wraz z poznanymi w karczmie znajomymi, wyruszył an wyprawę by potwierdzić prawdziwość pewnej zasłyszanej legendy. Pił, jadł, bawił się i poznawał nowych przyjaciół. Po drodze spotkał go osiołek, który przez chwilę zdawało się, że gada – ale najprawdopodobniej były to tylko halucynacje od alkoholu. Zwiedzał lochy i ruiny. Pozostawił osiołka bezpiecznego przed wejściem do lochów, a zwierzę czekało na niego, aż wrócił z wyprawy. Eksplorował ciemne korytarze. Wywołał pożar w gabinecie rektorki. Spalił dawne archiwa akademii, którą plądrowali. Przeszukał sypialnię rektorki, odnajdując złote kobiece skarpety, nadgarstkową busolę, garść kobiecych kosztowności i pozyskał z klatki zasuszony kokon wielkiego motyla, na którego mówił Lagun. Wszystko to ukradł i biegając po lochach trafił do sali wykładowej, z której wyniósł starodawny młot bojowy, będący rzekomo ważnym elementem innej legendy, która postanowił w przyszłości sprawdzić. Brał udział w walce z magicznym monstrum, gdzie pomagał swoim przyjaciołom w pozbyciu się zagrożenia. Wykazał się jako odważny druh, będący w stanie bronić swoich bliskich, a także nieugięty szabrownik.
Isadora: Wraz z grupą poznanych w karczmie znajomych, ruszyła na wyprawę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Piła, jadła i się bawiła nieomal doprowadzając do uduszenia wszystkich uczestników biesiady w Jadle u Safci, kiedy postanowiła gasić pożar lodowym winem. W trakcie zamieszania w karczmie, przez chwilę była zakładniczką Vaskela, który myślał, że jest poszukiwany przez łowczynie głów – Eglantynę, ale sprawa została wygaszona w brutalny sposób. Poszukując w karczmie swojego zaginionego małżonka, postanowiła jednak zaniechać dalszej pogoni za mężem i ruszyła w drogę. Przekonała Magnusa, żeby przeniósł ją na rękach przez rzekę. W trakcie wyprawy kryła się za plecami silniejszych od siebie, wykazując się jednak sprytem i inteligencją, tworząc pochodnie z pozyskanych na szybko materiałów. Wielokrotnie była chwalona jej uroda i nazywano ją nieprzyzwoicie piękną. Plądrując i grabiąc, napełniła sobie kieszenie drogocennymi znaleziskami i wyszła z lochów bogatsza o niewielki skarb.
Dargo: Wraz z drużyną wyruszył na przygodę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Pił, jadł, bawił się i poznawał nowych przyjaciół. Zwiedzał lochy i ruiny. Wykazał się wytrwałością, a jego odwaga zyskała podziw i uznanie.
Z wyprawy wrócił bogatszy o niewielki wyszabrowany skarb i srebrny medalik z malowanym portretem pięknej kobiety wewnątrz.
Eglantyna: Wraz z grupą poznanych w karczmie znajomych, ruszyła na wyprawę, by sprawdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Piła, jadła i się bawiła nieomal doprowadzając do pożaru w Jadle u Safci, kiedy postanowiła gadać i opowiadać, zamiast pomóc w gaszeniu płonącego ciasta w piekarniku. Wyruszywszy na wyprawę, okazała się dzielną towarzyszką, ale i nieobliczalną osobą, kiedy postanowiła zestrzelić swoją kuzynkę. Plądrując i grabiąc, wyniosła z ruin po starej akademii starodawny ceremonialny zestaw do pozyskiwania krwi dziewicy w kolorze zielonym, starodawny ceremonialny zestaw do pozyskiwania krwi z wampirów w kolorze czerwonym i element od zestawu niebieskiego, sugerujący, że jeszcze jeden jest do odkrycia. Zabrała z podłogi sypialni rektorki niedźwiedzie futro, a także zdarła z drzwi złota tabliczkę z napisem „rektor”. W jej rękach znalazło się wiele innych drogocennych przedmiotów, dzięki którym wyszła z lochów obładowana wszelkimi dobrami, składającymi się na pokaźny skarb.
Eli: Wraz z grupą poznanych w karczmie osób, udała się na wyprawę, by potwierdzić prawdziwość zasłyszanej legendy. Oddała strzały w karczmie, niszcząc witrynę z alkoholami, ponieważ chciała zastrzelić Dargo. Naraziła inkwizytorium na straty, gdy straciła powierzoną jej karetę zaprzęgnięta w dwa kare konie. Straciła jeden z służbowych pistoletów, oddając go Vaskelowi. Plądrowała lochy, odnajdując dla siebie drogocenną biżuterię rektorki oraz mnóstwo dokumentów mówiących o malwersacjach finansowych, jakich się ona dopuszczała. W trakcie eksploracji zatruła się, gdy dotknęła niebezpiecznego eksponatu i straciła przytomność na wiele godzin. Opuściła lochy o własnych siłach.