Krew, nie woda

Najważniejsze wydarzenia:

Do uczestników z Akademii Magii i Komandorii docierają listy dotyczące niepokojących zjawisk w Ebbendorfie^ — wzmianki o koszmarach, chorobach i problemach w kopalni.
Zlecenie zostaje formalnie przyjęte; każda z postaci ma własną motywację, by udać się do miasteczka.
Drużyna spotyka się przy dyliżansie, gdzie dochodzi do pierwszych napięć między Iskandorem a maginiami o naturę zagrożenia: herezja kontra anomalia.
Podróż przebiega w ciężkiej atmosferze; pojawiają się pierwsze sygnały, że sprawa może być poważniejsza niż lokalny przesąd.
Drużyna zatrzymuje się w gospodzie po drodze. W trakcie wieczoru rozmowy przy stole przeradzają się w ostrą wymianę zdań między Inkwizytorem a Anthiopé. Margaret zachowuje dystans, obserwując resztę grupy.
Noc w gospodzie przynosi pierwsze niepokojące sny — wizja czarnej mazi, sadzawki, czy osób skaczących z miejskich murów. Sny wydają się nienaturalnie intensywne i wspólne dla kilku osób.
Rankiem drużyna kontynuuje podróż i dociera do Ebbendorfu. Miasto sprawia wrażenie przygaszonego — mieszkańcy są rozdrażnieni, zmęczeni, nerwowi.
W gospodzie w Ebbendorfie bohaterowie zbierają pierwsze relacje o koszmarach i metalicznym posmaku wody.
Dochodzi do spotkania z miejscowym zakonnikiem — Ojcem Alariciem^, który potwierdza, że coś „niepokojącego” dzieje się pod ziemią. Zakonnik wspomina o dawnym baronie i intensywnym wydobyciu w głębszych partiach kopalni.
Verena i Margaret odwiedzają kowala — ojca Mariny Velst^ — by zebrać informacje o dawnych wydarzeniach. Pojawia się wątek zaginionej lub wyjeżdżającej Mariny^, kowal traktuje magiczki z niechęcią.
Drużyna podejmuje decyzję o zejściu do kopalni mimo formalnego zakazu władz. Wyruszają w stronę wąwozu prowadzącego do wyrobiska.
Przy wejściu do kopalni Anthiopé tworzy Zakładkę Widmową jako punkt powrotu.
Schodzą w głąb wyrobiska, napotykając prowizoryczne barykady. Trafiają tam na górników pracujących mimo zakazu, co prowadzi do konfrontacji.
Iskandor mierzy z broni i rani górnika; drugi z górników zostaje uśpiony magią. Utoczona krew zaczyna poruszać się nienaturalnie w stronę głębi kopalni.
Anthiopé używa zaklęcia Kieszonkowej Pustki, by wyłączyć jednego z górników z potyczki.
Drużyna odkrywa kaplicę z dawnymi zapiskami i dziennikami, potwierdzającymi rozkazy barona i wydobycie czerwonej rudy.
Schodzą niżej, zauważając świeżo rozbite przejścia i naturalne, czerwone żyłki minerałów. Wszyscy zaczynają odczuwać fizyczne objawy — ból głowy, osłabienie, metaliczny posmak.
Docierają do dużej komory z niedawnym zawaliskiem i pulsującą anomalią.
Anthiopé w odkrytej przez nich magicznej szczelinie rozpoznaje wyrwę między planem materialnym a Tragtarem. Margaret wzmacnia drużynę zaklęciami.
Iskandor dostrzega fragment materiału i bierze go za suknię Mariny Velst^. Ignorując ostrzeżenia, rusza ku rumowisku. Okazuje się, że to ciało górnika — szczelina reaguje i zaczyna się rozszerzać. Iskandor traci siły, osuwa się i zostaje pochłonięty przez wyrwę.
Komora zaczyna się zapadać. Anthiopé aktywuje Zakładkę Widmową i teleportuje się wyżej. Margaret wycofuje się do stabilniejszego tunelu.
Zawalisko przysypuje wyrwę. Obie wydostają się z kopalni.
W Ebbendorfie wybucha panika — mieszkańcy czują wstrząsy i wychodzą na ulice. Zagrożenie zostaje potwierdzone, lecz niestety nie rozwiązane.

Następstwa:

Potwierdzenie istnienia magicznej wyrwy — portalu prowadzącego do innego planu istnienia, który bohaterowie biorą za przejście między planem materialnym a Tragtarem — zagrożenie ma bez wątpienia charakter nadnaturalny.
Wyrwa została zasypana, ale nie zamknięta — zawalisko ograniczyło jej aktywność, lecz nie zlikwidowało źródła problemu. Istnieje realne ryzyko tak ponownego otwarcia, jak i stałego negatywnego wpływu.
Ujawnienie historycznej roli barona Albrechta Krayna w pogłębianiu wydobycia — nikt nie zna jednoznacznej odpowiedzi w jaki sposób baron zginął.
Śmierć Iskandora Corviego — realna, nieodwracalna strata. Zniknięcie Inkwizytora w trakcie oficjalnej misji może uruchomić śledztwo.
W Ebbendorfie wybucha panika — wstrząsy i zawalenie części kopalni potwierdzają nadnaturalny charakter zagrożenia. Podziały w mieście eskalują — górnicy, robotnicy i zwolennicy seniora rodu oraz Ojca Alarica, nie będą kryli swojej niechęci do zwolenników baronowej Isoldy^.
Anthiopé obarcza się winą za śmierć Iskandora, Margaret doświadczyła niebezpiecznej fascynacji wyrwą.

Historie postaci:

Mateush: Brał udział w wyprawie do Ebbendorfu, mającej na celu zbadanie obserwowanych tam niepokojących zjawisk. Był milczącym ochroniarzem, który towarzyszył drużynie od momentu wejścia do dyliżansu aż po Ebbendorf, pozostając w cieniu rozmów i konfliktów, lecz czujnie obserwując otoczenie i stanowiąc fizyczne zabezpieczenie wyprawy.
Verena: Uczestniczyła w wyprawie do Ebbendorfu, by zbadać obserwowane tam niepokojące zjawiska. Brała udział w wstępnej ocenie sytuacji związanej z anomalią w Ebbendorfie, starając się zachować racjonalne podejście – traktując problem jako społeczny i moralny bardziej niż nadnaturalny.
Margaret: Brała udział w wyprawie do Ebbendorfu, by zbadać obserwowane tam niepokojące zjawiska. Zachowała zdolność chłodnej oceny sytuacji, wzmocniła drużynę magiczną ochroną i nie uległa bezpośredniemu zwiedzeniu przez wizję. Choć otchłań bez wątpienia patrzyła w jej stronę – zachowała zdrowy rozsądek i uznała, że zamiast patrzeć, trzeba brać nogi za pas.
Iskandor: Brał udział w wyprawie do Ebbendorfu, by zbadać obserwowane tam niepokojące zjawiska. Kierowany obowiązkiem i osobistą słabością wobec wspomnienia Mariny Velst, zignorował ostrzeżenia i ruszył ku złudzeniu. Jego śmierć stała się zarówno ofiarą i paliwem dla tajemniczej otchłani, która go pochłonęła, jak i tragiczną konsekwencją jego niezdolności do pogodzenia się z przeszłością.
Anthiopé: Brała udział w wyprawie do Ebbendorfu, by zbadać obserwowane tam niepokojące zjawiska. Śledcza jako pierwsza rozpoznała naturę zagrożenia jako wyrwę między planami i próbowała działać metodycznie, opierając się na wiedzy akademickiej. Ostatecznie uratowała siebie i Margaret, lecz nie zdołała powstrzymać Iskandora, który zginął, pochłonięty przez szczelinę.